W roku 1979 jej tom prozatorski „Kilka miesięcy, całe życie” wpisany został na Listę Honorową IBBY – Międzynarodowej Izby ds. Książek dla Młodych, zaś polska sekcja tej organizacji dostrzegła także inne jej prace literackie – „Bożęta i my”, „Emilia z kwiatem lilii leśnej” oraz „Miłość, psiakrew”. Nie ulega jednak wątpliwości, że najpopularniejszym tytułem w dorobku pisarki pozostała książka „Małgosia contra Małgosia”, umieszczona w roku 2002 w Kanonie Książek dla Dzieci i Młodzieży. Dziewięćdziesiąt lat temu – 17 grudnia 1934 roku – w Chorzowie urodziła się Ewa Nowacka, wielokrotnie nagradzana autorka książek dla dzieci, młodzieży i dorosłych.
Niesamowita opowieść o współczesnej nastolatce, którą psotne licho przenosi do czasów siedemnastowiecznej Polski doczekała się trzyczęściowej adaptacji w Teatrze Telewizji dla dzieci. W widowisku, wyreżyserowanym w 1980 roku przez Tadeusza Worontkiewicza, tytułową Małgosię wykreowała Ewa Wencel. W roku 2008 powstała natomiast krótkometrażowa adaptacja filmowa w reżyserii Patrycji Hurlak z Edytą Herbuś w roli tytułowej. Tadeusz Worontkiewicz – w roku 1982 – wyreżyserował dla Teatru Telewizji jeszcze jeden spektakl na podstawie prozy Ewy Nowackiej – „Dzień, noc i pora niczyja”.
W roku 1981 autorka otrzymała „Orle Pióro”, nagrodę w plebiscycie czytelników „Płomyka”, a dwa lata później, za całokształt twórczości, wyróżniona została Międzynarodową Nagrodą Literacką im. Janusza Korczaka. W roku 2009 otrzymała Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Zmarła 29 marca 2011 roku w Warszawie.
Syn pisarki, Mikołaj Nowacki, podzielił się z magazynem „Chorzów Miasto Kultury” krótkim wspomnieniem, obejmującym także kwestię obecności Chorzowa w jej życiorysie.
– Moja Mama w Chorzowie spędziła niewiele ponad cztery pierwsze lata swojego życia i bardzo niewiele z nich pamiętała. Jedynym znakiem pochodzenia był lekki śląski akcent, bo uczyła się mówić od pochodzącej stamtąd niani – opowiada. – Mogę powiedzieć tylko, że mój urodzony w Warszawie dziadek, Jan Klemens Łazarowicz, inżynier energetyk po Politechnice Warszawskiej, od 1933 roku pracował we Wspólnocie Interesów Górniczo-Hutniczych SA w Katowicach, następnie w Hucie Kościuszko, elektrowni Siemianowice i do 3 września 1939 jako kierownik zakładowej elektrowni Huty Florian. Od stycznia 1934 był żonaty z moją babcią Jadwigą z Dębskich, z Rycic na północnym Mazowszu. Miał trójkę dzieci – urodzoną w grudniu 1934 moją Mamę oraz w 1937 bliźnięta Marię i Piotra. Obawiając się, słusznie zresztą, wybuchu wojny, w wakacje roku 1939 odesłał żonę i dzieci do swojego brata Stanisława, mieszkającego w Sierzchowie pod Warszawą. Sam, po trwałym unieruchomieniu 4 września elektrowni, opuścił Śląsk. Poszukiwany przez Gestapo za wyżej wspomniany sabotaż, w styczniu 1940 przedostał się do Francji, gdzie został wcielony do polskiej 1 Dywizji Grenadierów. Powojenne losy rodziny związane są już z Dolnym Śląskiem, gdzie dziadek po powrocie z Anglii został dyrektorem dolnośląskiego okręgu energetycznego – zakończył.
